Wojtek ma 8 lat. Na co dzień mieszka z babcią, która stara się jak może, ale coraz częściej brakuje jej sił. Chłopiec często wychodzi z domu bez śniadania. Pewnego dnia był tak bardzo głodny, że ukradł kanapkę koledze w szkole. Wstydził się, ale głód był silniejszy. Rodzice Wojtka pracują za granicą. Przyjeżdżają rzadko. Starszy brat przyprowadza Wojtka do Fundacji. Tutaj może liczyć na ciepły posiłek. Zdarza się, że chowa coś na później. Bo wie, że w domu może nie być kolacji.

Basia ma prawie 10 lat, ale w jej życiu brakuje wielu rzeczy, które dla innych dzieci są codziennością. Lodówka w małym mieszkaniu, w którym mieszka dziewczynka, jest niemal zawsze pusta – leży w niej kawałek chleba, masło, karma dla psa i alkohol. Zwykle, w lecie dzieci cieszą się smakiem soczystych owoców. Basia nie zna ich nazw. Nigdy nie miała okazji spróbować czereśni, czy moreli. W jej domu nie ma obiadów ani wspólnego stołu. W Domu Fundacji Basia może liczyć na ciepły posiłek, podwieczorek, przekąski, a w sezonie letnim dbamy, aby zawsze na stole były świeże, sezonowe owoce i warzywa.

Mikołaj ma 7 lat i trafił do Polski po ucieczce przed wojną w Ukrainie, która zniszczyła jego rodzinne miasto. Ojciec nie żyje, a matka wyjechała za granicę do pracy. Mieszka z babcią i starszym bratem. W szkole Mikołaj czuje się wyobcowany. Fundacja jest dla niego jedynym miejscem, gdzie otrzymuje wsparcie edukacyjne i emocjonalne. Tu odzyskuje poczucie bezpieczeństwa i nadzieję na lepszą przyszłość.

Marta dorastała w domu pełnym alkoholu, przemocy i chaosu. Już jako 13-letnia dziewczynka była zmuszana do pracy kosztem szkoły i własnego dzieciństwa. Dziewczynka była świadkiem przemocy wobec matki i ukochanego psa, żyjąc w ciągłym napięciu i lęku. Fundacja stała się dla niej pierwszym bezpiecznym miejscem, gdzie mogła doświadczyć stabilności, wsparcia i budować poczucie własnej wartości.